(Mutsuz Çocukları Görmek ve Görmeye Devam Edebilmek)

Bir yazıda okumuştum, “Kötü çocuk yoktur, mutsuz çocuk vardır” Bu cümle o kadar derin ki, okuduğum andan itibaren her gün her sınıfa girdiğimde zihnimin köşesinde öylece bana göz kırpıyordu. Her göz kırptığında da ruhumda yeni kapılar açıyordu sanki. Öğretmenlik, sadece bilgi aktarmaktan ibaret değil; ruhen ve bedenen yorucu, duygusal olarak yıpratıcı bir meslek. Öğretmenin kalbindeki merhamet zamanla yorulabilir, gözleri bazı şeyleri göremez hale gelebilir. Bu merhameti kaybetmemek için bana zihnimde göz kırpan o cümleyi her gün tekrar ettim. Çocuklar neden mutsuzdu peki?

Mutsuzluğun Sebepleri

(Çocuğun Gözünden Dünya)

Bir çocuk dünyayı, çevresindeki insanların ona sunduğu aynalardan görür. Ailesindeki sorunlar, akran zorbalığı, maddi imkânsızlıklar, duygusal ihmal ya da bireysel yeteneklerinin keşfedilmemesi çocuğu mutsuzluğa sürükleyebilir. Ancak çocuklar duygularını yetişkinler gibi kelimelere dökemez. Onlar bazen susarak, bazen saldırganlaşarak, bazen de içine kapanarak bize bir şeyler anlatmaya çalışır.

Bir öğretmen olarak bazen o suskunluğun, o öfkenin, o uzak bakışların ardındaki hikâyeyi anlamak zor olabilir. Hele bir de kendi içimizde tükenmişlik yaşıyorsak… Peki neden hikayeyi görmekte........

© Maarifin Sesi