Hai xestos que din máis ca mil celebracións. Bam Adebayo acaba de facer algo extraordinario: anotar 83 puntos nun partido, unha das maiores marcas da historia da NBA. Un fito deses que adoitan vir acompañados de vídeos espectaculares, luces de neon, música e campañas virais.

Pero a imaxe que circula del non ten nada diso. Aparece sostendo un simple folio. Nel está escrito a man o número 83. Nin centrado, nin especialmente bonito. Case diría que infantil. O papel mesmo semella aproveitado, usado polo outro lado. Nada de tipografías perfectas nin escenografías calculadas. E, con todo, non pode gustarme máis. Porque esa imaxe transmite algo moi raro nestes tempos: naturalidade. Dá a impresión de que o importante non era o número, nin o récord, nin a repercusión posterior. O importante era xogar. Saír á pista e facer o que sabe facer: xogar ao baloncesto. Quizais por iso o xesto resulta tan fermoso. Porque non parece pensado para a galería. Non hai pose nin celebración estudada. Só un deportista que colle un papel, escribe un número e o amosa cun sorriso tranquilo, como quen di: «Pasou isto». Sen máis. O fito chegou, si. Pero non parece buscado como un trofeo mediático. Semella máis ben a consecuencia dun partido no que alguén decidiu dar o mellor de si mesmo sen pensar demasiado no ruído que viría despois. Quizais por iso ese folio torcido resulta tan poderoso. Nun mundo cheo de poses calculadas e celebracións prefabricadas, aparece un deportista que simplemente mostra un número escrito a man. Nada máis. E ás veces iso é todo.

© La Voz de Galicia