Havalar soğudu. Geçenlerde bir kız kardeşimiz oğluna kazak almak için pazara gitti.

Tezgahları tek tek dolaştı.

Fakat kazak fiyatları almış başını gitmiş...

Bir kazağa baktı, bir de cüzdanındaki paraya...

“Allah’ım beni affet” diyerek kazağı çaktırmadan pazar çantasına attı.

Tam tezgahtan ayrılmak üzereyken pazarcı seslendi:

“Hanım, hanım... Ayıp olmuyor mu? Koy o kazağı yerine...”

Koysa hırsızlığı kabul etmiş olacak...

Korkup koşmaya başladı.

Sonra başka bir pazarcı çelme takıp yere düşürdü... Elleri, dizleri kan içinde kaldı.

Başına toplananlar arasından yüzüne tükürenler bile oldu...

Polis, molis derken olay büyüdü!

Geceyi nezarethanede geçirdi.

Eşinin, çocuklarının yüzüne bile bakamadı.

Ertesi sabah hakim karşısına çıktı.

Türk Ceza Kanunu’nun 142’nci maddesine göre “nitelikli hırsızlık”la suçlandı.

Cezası 3 yıldan 7 yıla kadar hapis...

Pazarcı da mahkemede... Israrla “Davacıyım” dedi de başka bir şey demedi.

Hakim sordu, o sustu...

Anlatacak bir şeyi yoktu ki!

Hakim, “Yaz........

© Korkusuz