Bu gidişle Cardiff'te hukuk fakültesinin kapısını çalacağım. Elimde yazdığım yazı:

"Bir bakar mısınız, bu soruda bir yanlışlık mı var?"

"Bunu neden bize soruyorsun?"

"Bizde herkes liyakatten söz ediyor. Ben de bir soru sordum, cevap alamadım. Acaba sorum yeterince liyakatli değil mi diye düşündüm."

Sonra bir kapı daha çalacağım. Bir kapı daha... Sonra Bristol, Bath, Exeter... Önce South West'teki üniversiteleri bitiririm. Sonra sıra Londra'ya gelir belki.

Bu hâlimle Nietzsche'nin elinde fenerle meydan meydan dolaşan adamına benzediğimin farkındayım. O Tanrı'yı arıyordu.

Benimki daha mütevazı: sorduğu soruya cevap arıyorum sadece.

Sorum şu: Bu kadar hayati bir konuda Anayasa Mahkemesi'nin karar vermesine neden izin verilmedi? Aylardır beklediğimiz cevap, neden bir sabah geri çekildi?

Üniversitelerin hukuk fakültelerinin kapılarına dayanmadan önce, gelin Larnaka'ya gidelim. Belki bu sessizliğin kaynağını orada tespit ederiz.

Yıl 1878, temmuz ayı. İngiltere'den yetkililer, adayı Osmanlı'dan teslim almak için kıyıya yaklaşır. Karaya çıkarlar; nedense hep, İsa'nın, ölümden dirilttiği, arkadaşı St. Lazarus'un kilisesinin önünden geçtiklerini hayal ederim. Lefkoşa'ya doğru ilerlerler. Kafilenin başında Amiral Lord John Hay. Yanında iki katır; katırların sırtında, yeni basılmış İngiliz altı penilikleriyle dolu çuvallar.

Bu hikayeyi ilk kez yıllar önce yerel bir gazetede okumuştum. Orada aşağı yukarı şöyle anlatılıyordu: İngiltere adaya gelirken yanında para getirmiş, halka dağıtmış ve tek bir çatışma yaşanmadan adayı teslim almış. Hikaye, malum tezi desteklemek için anlatılıyordu: "Bu toplumdan bir şey olmaz."

Hikaye aklımda kaldı; sonuç beni ikna etmedi. Geçenlerde olayın peşine düştüm, dönemin kaynaklarına gittim.

Katırlar doğru, altı penilikler doğru. Yanlış olan, paranın kime gittiği.

Parayı alan halk değildi. Osmanlı yönetiminin aylardır maaşını ödeyemediği yönetici kesimdi. Olaydan bir........

© Kıbrıs Postası