Kürt meselesi, bir mesele olarak çok uzun süre önce raf ömrünü doldurmuştu. İktidarın birçok ihmali yanında tamamen antidemokratik olan kayyum gibi uygulamalar meselenin ömrünü uzattı. Oysa muhakkak surette çözülmesi gereken bir problemdi, Türkiye böyle bir problemle gereğinden fazla yürümüştü ve bitmesi gerekiyordu. Nihayet şimdi umut verici bir noktaya varıldı.

Daha önce denenen açılım ve çözüm süreçlerinde de meselenin çözülmesi gerekirdi. O dönemlerin şartları gereği sonuç alınamadı ama orada kazanılan tecrübe şimdi üçüncü denemede fazlasıyla işe yaradı. Bu kez hızlı ve daha kolay adımlar atılabildi ve çözüm çerçeve kanunu Meclis’ten geçti.

Önemli, gerekli ve değerli bir adım atıldı.

Kanun metninde Türkiye’yi rahatsız edecek bir madde bulunmuyor. Problemin büyüklüğü ile kıyaslandığında metin çok kolay ve çok basit bir çözüm anahtarı sunuyor. Gayet tabii böylesine büyük meselelerin çözümü sadece kanunla olmaz, hatta kanunun tatbikatıyla da olmaz; bu en başta bir duygu meselesidir. Gerçek çözüm, Kürtlerin kendilerini eşit ve güven içinde hissedecekleri bir duyguya erişmesinden geçiyor. Ama bunun için de öncelikle PKK’nın tasfiye modelinin ve dağdakilerin hayata karışması yönteminin belirlenmesi gerekiyordu. Yani barışa mutlak engel teşkil eden ve şiddeti diri........

© Karar