Hep başkaları anlatmış seni, sen kendinden bahsedemediğin için! Evet, duyar gibiyim seni! 'Nasıl anlatayım kendimi?' diyorsun. Belki de 'Siz anlatın beni!' diyorsundur ben duymasam bile. 'Siz anlatın beni!' diyorsun, ben de kendimi anlattığımda aslında sizi anlatırım. 'Çünkü aynıyız biz bu dağların arasında! İçinde sıkışıp kalmış tarih ve insanlarız biz. Sanki bu dağları bizi buraya kapatmak için yapmışlar!' diyorsun. Dünyayı dağların arası kadar biliyorsun.

Bizim küçük bir dünyamız vardı. Küçüktü, ama dostluk, sevgi, mutluluk dolu bir dünyaydı. Burası, Maçka İpekyolu üzerinde bulunan, kültürel geçmişi ve tarihi konumuyla Trabzon'un deniz dışında bulunan ilk ilçesi. 'Senden sonra hiç yaşamadım!' diyen, yani gelinlerin, çalışmak için gurbete gidenlerin, her nedenle olursa olsun Maçka'yı terkedenlerin sözü olur mektuplarda, şiirlerde, konuşmalarda, haykırışlarda! Küçük, sıradan bir dünyada yaşamak istemenin manevi ve geçmiş bağların getirdiği alışkanlıkla.

'Yıllar geçti anlayamadım, hiçbir şeyde senin tadını alamadım!' dercesine baktığın özlemin doruk noktasına ulaştığı uzak yerlerden, anıların derinliğini hissettiğin o iki vadinin birleşir gibi nokta haline geldiği veya işaret eder gibi iki okun Maçka içinde birleştiği derenin noktalandığı yerde kendini hissedersin gözünü kapattığında. İşte........

© Karadeniz'de sonnokta