Karadeniz'in bir zamanlar iki büyük kasası vardı, tütün ve fındık. Tütün parasıyla borçlar kapatılır, fındık parasıyla düğün yapılır, inşaat halindeki binanın üstüne kat atılır, çocuk okutulurdu.

Tütün tarihe karıştı. Şimdi de fındık aynı yolun başında.

Üretici bugün fındıktan para kazanmayı bırakın, fındığa harcadığı parayı geri alamıyor. İşçinin yevmiyesi 3 bin liraya, patozun saati 6 bin liraya dayanmış. Gübre, ilaç, yemek, nakliye ise bu kalemlerin dışında.

Fakat asıl rezalet ve sorun maliyet cetvelinde bile görünmüyor.

Dünyanın fındığını üreten Trabzon, fındığını kurutacak yer bulamıyor.

Eğimli arazi ve yağış nedeniyle insanlar ürününü yol kenarlarına sermek zorunda kalıyor. Araklı'dan fındığını Bayburt'a götürüp kurutan üreticiden söz ediyoruz. Dünya pazarına fındık satan bir coğrafyanın üreticisi, ürününü kurutmak için başka şehrin güneşini arıyorsa burada tarım politikasından önce akıl ve planlama problemi var demektir.

Yıllardır fiyat konuşuyoruz, paradan dert........

© Karadeniz'de sonnokta