Iran en Palestina: de vijand van mijn vijand is (niet) mijn vriend

Eigenaar van TransCity en Auteur

Palestijnen en Iraniërs zijn slachtoffer van een macaber internationaal machtsspel waarin de Verenigde Staten en Europese landen een negatieve hoofdrol vertolken.

Er is de voorbije weken op Joop veel geschreven over Iran, vaak door Iraanse Nederlanders met (waarschijnlijk) een vluchtelingenachtergrond. Hun begrijpelijke en terechte afschuw over het dictatoriale Iraanse regime is groot. Tegelijkertijd zijn hun visies over de recente ontwikkelingen en gewenste scenario’s voor de komende weken vaak heel verschillend. Ook tijdens de dagen en weken die voor ons liggen zullen die variëteit aan meningen en voorspellingen - met het oog op de nog steeds toenemende dreiging van een (internationaalrechtelijk onwettig) Amerikaans/Israëlisch ingrijpen - zicht- en hoorbaar blijven.     

Ambivalente houding ten aanzien van IsraëlBovendien is er daarbij vaak sprake van een ambivalente houding ten aanzien van Israël. Die wordt uiteraard veroorzaakt door de voortdurend publiekelijk getoonde vijandigheden tussen Israël en Iran. Vaak wordt Israël gezien als het land dat de Iraanse bevolking kan bevrijden van de dictatuur van het ayatollah-regime. Ook de steun van de Islamitische Republiek Iran voor Hamas en Hezbollah speelt uiteraard mee in de sympathie die sommige Iraanse oppositieleden hebben voor Israël. Iets dat ook weer geregeld leidt tot allerlei complottheorieën. Zo zouden volgens sommige Iraanse vluchtelingen Hezbollah-strijders begin vorige maand vanuit Libanon zijn ingevlogen om de massaslachtingen op Iraanse demonstranten uit te voeren. Hoewel ik geen idee heb uit welke bron deze informatie afkomstig is, acht ik het niet onwaarschijnlijk dat deze (complot)theorie onder meer via de oppositionele tv-zender Iran International is geuit.    

Hoe dan ook, dat de vijand van mijn vijand vaak als ‘mijn vriend’ wordt beschouwd, zien we hier overduidelijk. Daardoor is Israël als vijand van het ayatollah-regime de ‘vriend’ van de Iraanse oppositie, en dan met name van (de aanhangers van) Reza Pahlavi, de zoon van de in 1979 afgezette sjah van Iran.

Maar twijfel is er evenzeer. Want alle retoriek en (illegale) militaire acties ten spijt; wát heeft Israël in de afgelopen 47 jaar nu daadwerkelijk voor de bevolking van Iran gedaan? Het is vooral heel veel retoriek, terwijl het land met hun........

© Joop