Vijf kilo PFAS. De Maas had niets te zeggen

Directeur Stichting Rechten van de Natuur

Op een zonovergoten zaterdag rijdt mijn trein Weert binnen. Op het stationsplein word ik begroet door een standbeeld van een vrouw met een vlaai in haar handen. De Maas is hier nergens te zien. Op het eerste gezicht lijkt dit de verkeerde plek voor een verhaal over de vervuiling van de Maas.

En toch is dat precies waarom ik hier vandaag ben.

Geert Gabriëls, geboren en getogen in Weert, wacht me op. Als oud-wethouder, Limburger en Tweede Kamerlid stond hij in Den Haag meerdere malen op voor de belangen van de Maas.

Na een stuk rabarbervlaai neemt hij me mee in zijn elektrische auto. ‘Stap in, we gaan de Zuid-Willemsvaart afrijden,’ zegt hij vol enthousiasme.

Vandaag volgen we de onzichtbare route die met PFAS vervuild afvalwater zou afleggen: vanuit de diepte van het riool in Weert, via de Zuid-Willemsvaart naar een kanalenviersprong bij Nederweert die Weert verbindt met de Maas, België en Brabant.

Dit verhaal gaat over een ontwerpvergunning die ruimte zou bieden voor een jaarlijkse PFAS-lozing van ruim vijf kilo. Wat op papier alleen een Weerts dossier was, maakt duidelijk hoe water echt werkt. Water luistert niet naar bestuurlijke hokjes. Het stroomt, mengt zich, passeert grenzen en wordt onderdeel van hetzelfde ecosysteem waarvan miljoenen mensen, dieren en planten afhankelijk zijn.

Na een paar minuten rijden komen we aan bij de hoge hekken van Chemisch Fysisch Scheiden BV, kortweg CFS, de afvalverwerker die de vergunning heeft aangevraagd. Op deze zaterdag is er weinig bedrijvigheid. Geen vrachtwagens, geen rokende schoorstenen. Wel vogelgezang en naast........

© Joop