“Büyüyünce geçer” dediler. Geçmedi. Çocukken korkularımız küçüktü belki ama gerçekti. Karanlıktan korkardık. Yalnız kalmaktan korkardık. Sevilmemekten korkardık.

Büyükler başımızı okşayıp aynı cümleyi söylerdi: “Büyüyünce geçer.”

İnsan büyüyünce her şeyin geçeceğini zannediyor gerçekten. Kalp kırıklıklarının… Kendini ait hissedememenin… O içindeki eksiklik duygusunun…

Meğer bazı şeyler büyüyünce geçmiyormuş. Sadece şekil değiştiriyormuş.

Eskiden gece lambasıyla uyuyan çocuk oluyoruz, sonra telefon ekranının ışığında sabahlayan yetişkinlere dönüşüyoruz. Hepsi........

© İz Gazete