GÜRBÜZ Azak Ustadan işitmiştim ilkin.

“Yirmi dört ayar mutluluk olmaz” demişti.

O günden beri hafızamın en müstesna yerinde asılı durur bu düstur.

Kişi emek çeker, gayret gösterir, lazım gelen her meseleyi icap ettiği gibi yapar. Bütün bunlar yirmi dört ayar mutluluk için kâfi değil…

Muhakkak başka sebepler var.

Zaman var, zemin var…

Kişilerin duygu durumu dediğimiz kalbî mevsimleri var.

Dolayısıyla her dem zirve söz konusu değil.

HAYAT neşenin, zevkin, enginliğin olduğu kadar hüznün, kederin ve acının da toplamıdır.

Tahterevalli bir neşe tarafını bir keder istikametini aşağıya çekebilir.

Mühim olan ise her dem insan olabilmek ve öyle kalmayı başarabilmektir.

GERÇEKÇİ olmak her daim insanın yararınadır.

Umut güzeldir. Ayakta tutar. Tutundurur. Ancak gerçeklik sınırlarını taştığında ise beklenenden tam tersi sonuçlar verebilir.

Bu ise hülyaların hüsranla dağılması demektir.

Yaşam inişli çıkışlıdır.

Yüce dağları olduğu gibi derin dereleri de mevcuttur.

Tam bir saflık veya pürüzsüzlük beklemek nafiledir.

Kendini kırılganlıkların kucağına bırakmakla eş değerde bir tutumdur.

MUTLULUK için iç etkenler elden geçirilmelidir.

Tanımlar yapılmalıdır.

Kavramların içi doldurulmalı ve hayatın doğal akışıyla sağlıklı bir şekilde........

© İstiklal