Bir ülkenin geleceği bazen yüksek sesle değişmez.

Ne tanklar sokaktadır…

Ne sirenler çalmaktadır…

Ne de insanlar büyük meydanlarda slogan atmaktadır.

Bazen en büyük dönüşümler, kimsenin fark etmediği kadar sessiz yaşanır.

İşte Türkiye'de medya sektörünün son yirmi beş yılı bana göre tam olarak böyle okunmalıdır.

Çünkü biz bir kurumun krizini değil, bir meslek kültürünün yavaş yavaş aşınmasına tanıklık ettik.

Bu öyle bir değişimdi ki, ilk bakışta kimse fark etmedi.

Kameralar daha da gelişti.

Canlı yayın araçları modernleşti.

Yayınlar yüksek çözünürlüğe ulaştı.

Dijital platformlar hayatımıza girdi.

Haber, hiç olmadığı kadar hızlı dolaşmaya başladı.

Dışarıdan bakıldığında her şey büyüyor, gelişiyor ve çağın hızına yetişiyor gibiydi.

Oysa perde arkasında bambaşka bir hikâye yazılıyordu.

Çünkü teknolojinin yükseldiği yıllarda, mesleğin ruhu aynı hızla güçlenmedi.

Tam tersine, görünmeyen bir değer kaybı başladı.

Önce ustalar sessizce çekildi.

Ardından tecrübe, yerini aceleye bıraktı.

Meslek kültürü, hızın gölgesinde zayıflamaya başladı.

Ve en önemlisi, gazeteciliğin yıllar içinde oluşturduğu ortak hafıza giderek inceldi.

Bugün bir haber merkezine girdiğinizde onlarca ekran görebilirsiniz.

Yapay zekâ destekli........

© İstiklal