Oysa tarih, bu zirveyi yolların kapanmasıyla, alınan tedbirlerle, liderlerin geçiş güzergâhlarıyla yazmayacak.

Tarih, Ankara’da hangi kararların alındığına bakacak.

Çünkü bu zirve sıradan bir diplomasi trafiği değildir. NATO, Soğuk Savaş’tan bu yana en büyük güvenlik, bütçe ve yön arayışı krizlerinden birini yaşıyor. İttifakın önünde çok temel bir soru var:

NATO, yeni dünyanın tehditlerine göre kendini yenileyebilecek mi?

Yoksa eski dünyanın alışkanlıklarıyla ağır ağır eriyen bir yapıya mı dönüşecek?

Ankara Zirvesi’ni önemli kılan asıl mesele budur.

Masada son derece ağır başlıklar var.

ABD’nin Avrupa’daki askeri varlığını azaltma eğilimi, Avrupa başkentlerinde ciddi bir güvenlik endişesi doğuruyor. Avrupa kendini daha fazla korumak istiyor. Bunun yolu da daha fazla savunma harcamasından geçiyor.

Fakat burada başka bir kriz başlıyor.

Savunmaya ayrılacak büyük bütçeler kimin şirketlerine gidecek?

Avrupa ülkeleri, özellikle Fransa, bu kaynakların Avrupa savunma sanayiini güçlendirmesini istiyor. ABD ise kendi pazar payını koruma derdinde.

Yani mesele sadece güvenlik değil.

Aynı zamanda para, sanayi, teknoloji ve güç paylaşımı meselesi.

Bu nedenle NATO’nun yüzde 5’lik savunma harcaması hedefi, sadece askeri bir başlık olarak okunamaz. Bu hedefin arkasında büyük bir ekonomik rekabet var.

Türkiye açısından ise çok daha temel bir sorun bulunuyor.

Türkiye NATO’nun en güçlü ordularından birine sahip. Karadeniz’de, Akdeniz’de, Orta Doğu’da, Balkanlar’da, Kafkasya’da ve terörle mücadelede ittifakın güvenliği için kritik roller üstleniyor.

Buna rağmen AB savunma fonları söz konusu olduğunda Türkiye dışarıda bırakılmak isteniyor.

Bu kabul edilebilir bir yaklaşım değildir.

Güvenlik yükü paylaşılırken Türkiye’ye ihtiyaç duyacaksınız.

Kriz çıktığında Türkiye’nin askeri kapasitesini hesaba katacaksınız.

Saha dengesi bozulduğunda Ankara’nın tecrübesine........

© Internethaber