kabilemi yitirdim göçüp gitmişler beni bir ağaç altında bırakıp ki köksüz bir ağaç bu üstelik insanlar asılı dallarında bilmiyorum neleri götürmüşler yanlarında

evim yoktu zaten betondan bir çadırda yaşadım yıllarca denizsiz bir karada yıldızsız bir gökyüzü altında geceler sebepsiz uzayalı uyuyorum asırlardır saçlarım toprağa kök salalı

biliyorum bazen sertim bir taştan yeri gelince yumuşak topraktan zira bir Kabil var sol yanımda ve sağ yanımda bir Habil sessizce dolaşıyor kıyılarımda bir katil katlettiklerini nizamsız serpiştirerek

yitirdiğim bir şeyleri arıyorum ne olduğunu unutmuşum lakin şimdi bütün nehirlerim........

© İnsaniyet