İlk gençlik dönemimde anket yapma modası vardı çevremde. Belki de o modayı ben başlatmıştım. Anket bende, boş zamanlara ait bir meşgale olmaktan çıkmış, bir tür sosyal deney vaziyeti almıştı. Kimseyi bulamazsam en azından ninemi, çekmecesini düzenlerken sıkıştırır, elimde defter kalem, malum sorularla darlardım. En sevdiğin mevsim ne? En sevdiğin yemek ne? En sevdiğin çiçek ne? En sevdiğin atasözü?

Bilmem, hepsini severim gibi bir cevabı kabul etmez, niçin diye ısrarla sorar, detaylı açıklama isterdim. Bazen bir cevabı çerçeve içine alır, o insanla o cevap arasında bağ kurmaya çalışırdım. Mesela anneannemin epeydir özenli bir yemek yemediğini vurgulamak için “Şöyle en iyisinden bir bostan patlıcanı ile karnıyarık!” cevabı. “Yanında tereyağlı şehriyeli pilav!” Allahım. Ses ve yemek adı arasındaki kıvılcımlanmayı tarif edemem. Pilav!.. Çok güzel söylerdi bunu. Herkesin “patlıcan” demesi de bir değildir. Esasen sinestezik olduğum için bazı kelimelerin lezzetini almak pek keyiflidir.

Hangi mevsim, sorusuna genellikle kupkuru cevaplar gelirdi: Yaz. Üşüyorum ya. Sıcak iyidir. / Kış. Sobanı kurar ısınırsın. Sıcaktan nasıl kaçacaksın? Tatsız ve sıradan cevaplar. Eşyayı en berrak haliyle görmek için baharın aydınlığını mı tercih etsem yoksa güzün yapraklı rüzgârlarını mı, dese nefis bir cevap olurdu mesela. Ben buna........

© İnsaniyet