Zamanın yüzünü kendime çevirdiğim noktadayım. Martıların sesi ve kanatlanışı ile huzur bulduğum yerdeyim. Durduğum yerde dokunuyor kalbime güneş. Deniz bir başka konuşuyor. Dalga sesleri yeni bir dünyayı muştuluyor. İnsan o dünyanın kapısı.

Ben bende değilim artık. Sesin ardına düşmüş bir gezgin, sesin ritminde dağılan bir göçebeyim. Bazen kaybolur insan, bazen kaçar. Ol demdeyim. Yunus”un “miskin” olduğu, Karacaoğlan’ın “ben bu elden gidersem” dediği imgedeyim. Mevlana tutar bir elimden, diğer elim ateşin içinde. İnsan kendine son sözü söyleyen yanılgı.

Kaç şiir gömdüm içime, kaç öyküyü yuttum. Kime el verdiysem elimi o yaktı, kime kalbimi açtıysam o kalbimden vurdu. Bir bulut, tek bir bulut bana bakıyor. Göğün bana biçtiği değeri yüzüme söylüyor. Kabul ediyorum. Rüya aleminden geçip gidiyorum rüzgarın sesine. Ağustos’un son demleri. Doğum günümün beni vurduğu gün. Beni bana hatırlattığı ve “senin dünyan bu kadar” dediği gün. Burçlara inanmıyorum, ama bir burcun gölgesiyim. Gerçi annemin önüme başka bir gün ve başka bir burç koyduğu andan itibaren, sarsılan bir bedenim. Yine de kimliğimde yazılı o günle haşır neşirim. İnsan kendine........

© İlke TV