Kullandığımız her kavram hayattan ilham alır ama her zaman birebir hayatı yansıtmayabilir. O kavramın hayatınıza değdiği yerlerde ararsınız gerçekliği. O zaman ete kemiğe bürünür, anlam kazanır, algılamanız bütünlüklü bir hal alır.

Anne; hayatınızdaki ilk dokunuştur, göğsünde kendinizi güvende hissettiğiniz ilk sıcaklık. Kalbiniz, onun kalp atımıyla senkronize olur, kulağınıza akseden ilk tınıdır. İçerisine doğduğunuz dünyada, tanıdık gelen tek ses, annenizin sesidir. Yabancılığınız, huzursuzluğunuz, korkunuz o sesle hafifler, öyle bütünleşirsiniz evrenle. Duyduğunuz ses, kulağınıza gelen titreşim, taklit etmeye çalıştığınız, sonra yavaş yavaş anlamaya ve anlatmaya başladığınız kelimeler aslında annenizdir.

Çocukluğun sınırsız coğrafyasında, annenin kucağından evrenin boşluğuna o kelimelerle geçersin. O kelimelerle örersin kendi duvarlarını, o kelimelerle yeşerir bahçen. Dizinin kanaması da başının okşanması da annenin dilinden süzülen bir kelimeyle kodlanır belleğine. Sonrasında, bir ömür her kanadığında kulağın o kelimeyle çınlar.

Ben annemle hayatım boyunca sadece Kürtçe konuştum. Ya da daha doğru kurayım cümleyi; annem benimle yalnızca kendi dilinde konuştu. Sokağın, televizyonun, okulun yani bir bütün olarak devletin sesi kulağımı ve bilincimi işgal etmeye başladıktan........

© İlke TV