Fransa’da okul tatili yaklaşırken liselerin önündeki kalabalıkların dağılacağı konuşuluyordu. 17 Ekim’de tatil başladı. Sokaklar ise doldu. Güvenlik birimleri yaklaşık 200 bin kişi beklemişti; İçişleri Bakanlığının sayımı 550 bini buldu. Organizatörler 800 bin dedi. Sayılar arasında büyük fark vardı ama bir konuda anlaşmazlık yoktu: Liselerin kapısından çıkan itiraz artık liselere sığmıyordu.

Öğretmen isteyen öğrenciye Sarı Yelekli katıldı. Emekli, işçi, üniversiteli… Hepsinin aynı talebi taşıdığı söylenemez. Yine de birbirlerine yabancı değiller. Öğrencinin babası işten çıkarılmaktan korkuyor, annesi ay sonunda hesabı denkleştirmeye çalışıyor olabilir. Evde konuşulanlarla okulda yaşananların birbirinden ayrı iki mesele olduğunu kim söyleyebilir?

Fransa yoksul bir ülke değil. İnsanları kızdıran da biraz bu. Aynı şehirde bir aile çocuğunun eksik dersini özel öğretmenle tamamlayabiliyor, bir başkası okula öğretmen atanmasını bekliyor. Elektrik faturası herkesin kapısına geliyor; fakat herkesin bütçesinde aynı deliği açmıyor. Cumhuriyetin eşitlik sözünü hatırlatanlar, çoğu zaman yeni bir söz istemiyor. Eskisinin tutulmasını istiyor.

Çalışıp çocuklarını okutabilen insanların hayatlarının daha iyiye gideceği düşüncesi uzun süre toplumu ayakta tuttu. Bugün o güven sarsıldığında yalnız ücret pazarlığı başlamıyor. Diploma almaya devam eden gençler, o diplomanın nasıl bir hayat sağlayacağından daha az emin. Böyle bir kaygıyı yalnız birkaç öğretmen atamasıyla gidermek güç. Öte yandan devlet bütçesi de sınırsız değil. Mesele hangi yükün kimin sırtına bırakılacağı. Tasarruf her zaman aynı mahalleden başlıyorsa, bir gün o mahallenin de söyleyecek sözü oluyor.

Buraya kadar anlatılanlar solun yıllardır bildiği meseleler: ücret, okul, hastane, vergi, eşitsizlik. Ne var ki bildiğiniz bir sorunun sahibi olmak, ona kızan herkesin oyuna da sahip olmak anlamına gelmiyor. Fransa solunun önündeki açmaz tam burada. Macron’a kızan seçmenin........

© İlke TV