Kökleri eski çağlara dayanan Galata ve Pera haritası birçok göç hareketini kucakladı. Savaş durumlarındaki pozisyonlarına göre Cenevizliler ve Venedikliler “mahalle” hâkimiyetinde yer değiştirdiler. Kimi zaman birbirine düşürüldüler. Onuncu yüzyılda Bizans’ın merkezine, Kostantinopolis’e doğru akan göçler Levant toplumunu oluşturdu. Sosyoekonomik nedenlerin yanında Levanten ve Dominiken tarikatları göç hareketleri içinde etkin bir rol oynadılar. İstanbul’un fethiyle birlikte (1453) dalgalanan demografi bir süre sonra “koruma”/kontrol altına alındı ve Levanten topluma bazı ayrıcalıklar tanındı.

İstanbul’da yaşayan Latin cemaatinin altın çağı olarak 19’uncu yüzyıl sonları ve 20’nci yüzyıl başı gösterilir. Zira “bu dönemin en önemli simgesi; iş bulmak ve daha rahat bir hayata kavuşmak için Osmanlı İmparatorluğu’na akın eden yabancı göçmenler” oldu. Aynı dönemlerde ucuz gıda ihtiyacı nedeniyle Amerika ve Osmanlı topraklarına göçlerin artmasına da dikkat çekmek gerekir. Levanten toplum İstanbul’da mülk edinme hakkına da kavuşmuştu.

Bu arada uzak diyar İtalya, gerek dış gerekse iç savaşlarla kendi birliğini sağlamaktaydı. Osmanlı yönetimi altında yaşayan Levantenler de bu süreci takip etmekteydi. İtalyan burjuvazisinin teknolojik atağı Osmanlı’ya yönelen göçün seyrini de değiştirdi. İtalya’da 1880 yılında Terni çelik fabrikaları kurulurken, 1889 yılına gelindiğinde Fiat otomotiv endüstrisi ortaya çıkacaktı. Bu arada Osmanlı topraklarında demiryolu ağının inşası ve Zonguldak örneğinde olduğu gibi liman inşaatı gündeme gelmişti ve bu........

© İlke TV