Kamal Soleimani, Ceren Özselçuk ile birlikte kaleme aldığımız ve New Perspectives on Turkey dergisinde 2025’te yayımlanan “Beyond Rupture and Integration: Decolonial Recognition in the Kurdish Struggle” başlıklı makalemiz üzerine dijital mecralarda bir metin paylaştı. Aslında akademik edepten yoksun, yaftalayıcı, argümanları çarpıtarak yazarları kendi taraftarlarının önüne yem yapan bir sese yanıt vermek anlamsız. Soleimani’nin zehirli, saldırgan dili değil, akademik kamusal alan bu kısa açıklamayı hak ediyor.

Bir metni farklı biçimde okumak ve eleştirmek şüphesiz meşru, hatta gerekli bir entelektüel faaliyettir. Kürt toplumunun tarihsel olarak yoksun bırakıldığı kurumların başında çoğulcu, demokratik ve akademik yapılar gelir.

Farklı disiplinlerden ve görüşlerden gelen akademisyenlerin birbirleriyle tartışıp birbirlerine itiraz edebilecekleri müşterek zeminler, kolonyal tahakküm koşullarında sistematik biçimde budanmıştır. Buna rağmen ve belki de tam da bu yüzden, son yirmi yıl içinde diasporada giderek genişleyen bir akademik Kürt kamusu oluştu. Bu alan, eleştiri kadar karşılıklı tanınmayı, ihtilaf kadar ortak bir düşünsel zemini de mümkün kıldı.

Soleimani’nin sözde müdahalesi ise bu birikimin içinden neşet eden bir eleştiri değil; tam tersine, bu kamusal ethosu aşındıran bir siyasal üslubun tezahürüdür.

Çünkü onun yöntemi, düşünsel ayrışmaları açmak ya da derinleştirmek değil; farklı pozisyonlar hakkında hüküm vermek, değersizleştirmek ve entelektüel ihtilafı dijital linç ekonomisinin hammaddesine dönüştürmektir.

Bu semptomatik tavır, eleştirel bir kamunun çoğullaştırıcı mantığına değil, kolonyal değersizleştirmenin aynasına daha yakındır.

Bu tavrı somut örneklerle ifade etmek gerekirse:

1- Soleimani’nin en önemli ithamı, “entegrasyonu gizliyorlar” iddiasıdır; oysa makale, Şubat Çağrısı’nın özyönetim biçimlerini alternatifsiz........

© İlke TV