Merhaba değerli Yeşim Hanım; aradan uzun bir zaman geçti ben hem kalktım hem düştüm, kendimi kaybettim bazen, derinlere dalınca içim içimi yedi, paramparça oldum bazen. Bazen de zihinde aydınlık temiz ve mutlu bir hayata umudum oldu. İlk başta iş yerinde yeni bir görevde çok çalıştım aklıma kötü düşünceler hiç gelmedi evde de aynı her şey yolundaydı, mutlu bir şekilde devam etti. Sonra bir an geliyor bir gün geliyor neler yaptığım aklıma geliyor ve utanç içinde ölüyorum o an tüm vücüdüm tüm hücrelerime kadar sanki geriliyor. “Ben mahvettim”, “Ben bir hainim”, “Ben çok kirliyim” diye sızladım. Ertesi gün gene normal hayat başlıyor devam ediyor sonra gene aynı şey tekrar oluyor. Ben eskisi gibi mutlu ve özgür değilim halen korkularım var. Beraber bir yere gitmekten ya öğrenirse ya birinden duyarsa beni affetmez hiçbir zaman. Hem aldattım hem yüzsüzce yanında yaşamaya devam ediyorum. Ben hak etmiyorum ki... Ben utanıyorum bazen nefesim kesiliyor. Hem ihanet edip utanmadan devam etmek... Hem kullandırmış olmam kendimi beni mahvediyor. Güçsüz düşürüyor. Sadece bir robot gibiyim bir şeyden keyif alamıyorum. Nefes alamıyorum önceden hiç olmadığım alerji hastalığı oldum, vücudumda kızarıklık, kaşıntı oldu. Daha çabuk yaşlandım. Korku, sürekli düşünmek de bana zarar veriyor. Hayat akıp gidiyor ve ben günümü her anımı yaşıyamıyorum doluca. Bazen boğuluyorum. Çıkış yolu yok ben kendimden kaçamıyorum. Çok denedim bu zamana kadar çok huzurlu günlerimiz de oldu ama ben iyi değilim çünkü ben bir yalancıyım, ben utanmaz bir hayvanım. Çok yazmak istedim size ama sonra sizin yazdıklarınızı okudum ve toparlandım ama şu an çok kötüyüm güçsüzüm nasıl devam edeceğimi bilmiyorum.Ben sanki hayat akışını bozdum. Şimdi hiçbir şey düzgün gitmiyor. Başarısız bir şey olunca kendimi suçluyorum. Bazen çok yoruluyorum mücadele etmekten, güçlü durmaktan. Sanki hiçbir şey olmamış gibi de yaşamak olmuyor. Ben neden yaptım diye diye beynim ağrıyor. Ne olursa olsun bu affedilmez. İhanet bu bir seçenek bu da acı veriyor. Kalan hayatım boyunca bu acıyla bu utançla mı yaşıyacağım. Ben mutlu olamam galiba bir daha. Karanlık her şey her yer. Ben böyle kötü biri değildim ki ben çok mutlu çok akıllı kötülüğü hiç kimseye yok. Kızdım ben nasıl kötü birine dönüştüm.

Yeşim Tijen’in cevabı:

“Zamanla anlayacaksın ki hayatında karşılaşacağın en büyük sınav devam edebilmektir.”

Merhaba sevgili okurlar; size de merhaba sevgili okurum. O güzel kadınlar kandırıldıklarını ya da aldatıldıklarını unutup yaşamın yeni umutlarına daldılar diye umuyorum. Bir siz değilsinizdir bir erkek tarafından kandırılan onun için çoğul kullandım. Kadınları cinsel arzularına yem eden adamlar oldukça bunlar yaşanmaya devam edecek. Ne zaman kadınlar erkeklerin sevgiyle değil cinsel arzularıyla yaklaşıyor olduklarını anlayıp kendilerini bu tuzaklardan uzak tutar o zaman kadınların üzerlerine oynanan bu oyunlar belki son bulabilir. Çok zaman geçti yaşadıklarınızın üzerinden artık daha çok dikleşmelisiniz. İşinizde de başarıya ulaşmışsınız. Bunlar sizi motive eden, hayata bağlanmanızı sağlayan, ruhunuzu yükselten güzellikler gerçi siz de bunları görmüyor değilsiniz. Az biraz acıyla birlikte yaşamayı öğrenmişsiniz. Ne garip değil mi? İnsan acıyla yaşamayı bile öğreniyor bir bakıma siz de öğrendiniz. Hayat en iyi öğretmen istemeseniz de kafanıza vura vura öğretiyor. Tabii ki yaşanılanlar öyle kolay yenilmiyor, aşama aşama yollar kat ediliyor siz de o aşamalardan geçerek en sonunda özgürleşeceksiniz. Çok acı çektiniz çoook… Sizi düşündüm, merak ettim sonra sesiniz kesildi umutlandım. Boş değilmiş umutlanmam eski halleriinizden daha iyisiniz ama bahsettiğiniz gibi korkularınız sizi zaman zaman yine........

© HTHayat