Bir yıldır iki çocuklu, boşanmış bir erkekle ilişki içerisindeyim. Ben, 30 o 39 yaşında. Mesleklerimiz ve yaşam standartlarımız denk. Kendisi, eski eşinden ihanet nedeniyle ayrıldığını ve aslında evliliğini uzun süre sadece çocuklar için sürdürdüğünü söylemişti. Ancak ilişki sürecimizde, eski eşiyle olan bağının düşündüğüm gibi kopmadığını fark ettim. Sürekli iletişim halindeler; gündelik konular, tartışmalar ve maddi destek gibi konularda sınır koyamadığını gözlemledim. Eski eşinin kendisine karşı baskın ve zaman zaman sert bir tutumu var, buna rağmen onun isteklerini yerine getirmeye devam ediyor. Konu çocuklar olsa tabii ki sorun değil. Konular hep kişisel hırsları… İki yıl olmuş ayrılalı biz ise bir yıldır birlikteyiz. Bu durum beni rahatsız ettiği için sınır koymak istedim. Eski eşiyle iletişiminin daha şeffaf olmasını, en azından bana haber vermesini talep ettim. Başta kabul etmesine rağmen sonrasında gizli yazışmalar olduğunu fark ettim ve bu durum güvenimi ciddi şekilde sarstı. Ben bunu bir tür ihanet olarak değerlendirirken, kendisi bunun normal olduğunu ve eski eşle iletişimin doğal sayılması gerektiğini savunuyor.İlişki boyunca kendimi sık sık eski eşiyle kıyaslanmış ve değersiz hissettim. Tepki gösterdiğimde ise ya konuyu küçümsedi ya da beni suçlu hissettirdi. Zamanla, hatalı bir durum olmadığı halde kendimi suçlu hissetmeye başladım.Tartışmalarımız sık ve yoğun yaşandı. Buna rağmen davranışlarında kalıcı bir değişim olmadı. Son süreçte ise hatalarını kabul etmek yerine benden özür dilememi bekleyen, beni “anormal” olmakla suçlayan bir tavır sergilemeye başladı. Ayrıca zaman zaman fiziksel şiddet de yaşandı. Beni yok sayılmış gibi hissettiren durumlar yaşıyorum. Eski eşine çeşitli bahanelerle sürekli destek oluyor ve bu süreçte benim varlığımı ve duygularımı dikkate almıyor. Tepki gösterdiğimde ise sorunu benim psikolojime bağlıyor ve beni “problemli” olmakla suçluyor. İlişkimizde üç kez fiziksel şiddet yaşandı. Bu durumlar, eski eşiyle olan iletişimi sınırlandırmasını istemem üzerine ortaya çıktı. Her seferinde ayrılmak istedim ancak beni ikna ederek geri döndürdü. Üstelik özür dilemek yerine, yaşananların sorumluluğunu bana yükledi. Kendisini hiçbir zaman haksız görmüyor. Sürekli haklı olduğunu düşünüyor ve benden özür dilememi ya da “düzgün davranmamı” talep ediyor. İletişim dili çoğu zaman kırıcı ve hakaret içerikli. Yaşananları unutup devam etmemi istiyor ancak güvenimi yeniden inşa etmek adına hiçbir somut adım atmıyor. Ayrılmama uzak durmama da izin vermiyor ama ben kararlıyım. İçimde bitti. Ben ise yapılanları unutamıyorum ve unutmam da mümkün değil. Bu durum beni ciddi şekilde yıprattı. İlk defa birine karşı güçlü duygular hissettim ancak yaşadıklarımın sağlıklı bir ilişki olmadığını da fark ediyorum. Aramızda bi şey yaşanmadı. İyi ki de evlilik de olmadı diyorum. Buna rağmen duygusal olarak zorlanıyorum ve bu süreci sağlıklı bir şekilde yönetebilmek için desteğe ihtiyaç duyuyorum.

Yeşim Tijen’in cevabı:

“Kendine olan saygın duygularından daha güçlü olmak zorunda” demiş birileri…

Merhaba sevgili okurlar, size de merhaba sevgili okurum; iki senelik bir ilişki içindesiniz. Farkında mısınız bu beyle yaşadığınız ilişkide çocukları tabii değerli olacak ama siz eski eşinden bile daha değersizsiniz. Üstelik bu değersizliği hissediyorsunuz. Üstelik eski eşi kendisini aldattığı halde değerli… İnanılmaz… Üzülmelerinizi, uyarmalarınızı, rahatsızlık duymalarınızı hiç önemsememiş; yavuz hırsız misali bir de sizi suçlu çıkarmış. Kendisini değiştirmemiş. Yani sizle sevgili olmuş ama onun hiçbir şeyi olmamışsınız. Eski eşi ise hala çok şey gibi gözüküyor. Bir kadın için hazmetmesi zor bir durum. Evet, eski eşler çocuklar yüzünden görüşürler. Bazen bir araya da gelirlerse de sınırlarıyla bir araya gelir. Eski çamlar bardak olmuştur. Eski eşler çocuklar genelde annede olduğundan babalar bu durumu madden........

© HTHayat