Müzakere masasındaydılar. Cenevre’de nükleer görüşmelerin son turu tamamlanmış, Umman’ın arabuluculuğuyla bir sonraki turun tarihi bile verilmişti. İran Dışişleri Bakanı Erakçi, saldırıların başladığı sabah NBC News’e konuştu: “Son 12 ayda iki kez müzakere ettik ve her iki seferinde de müzakerenin ortasında bize saldırdılar.”

Umman Dışişleri Bakanı Busaidi ise sosyal medyadan dünyaya bağırıyordu: “Cenevre’deki görüşmeler benzeri görülmemiş bir anlaşmaya doğru gerçek ilerleme kaydetmişti.”

Bunu not edin, çünkü bu detay bir sonraki sahneyi anlamak için hayati önem taşıyor.

28 Şubat sabahı ABD ve İsrail, Tahran başta olmak üzere 24 eyalette eş zamanlı hava saldırıları başlattı. İran’ın Kızılay’ı ilk saatlerde 200’den fazla ölü açıkladı. Bir kız okuluna üç füze isabet etti, 170 öğretmen ve öğrencinin hayatını kaybettiği bildirildi.

Hamaney öldürüldü. Kızı, torunu damadı ve gelini de hedef oldu.

Bu, Haziran 2025’te başlayan ve Temmuz ateşkesiyle geçici olarak duran sürecin ikinci dalgasıydı. Müzakere masasındayken, ikinci kez.

Şimdi şu soruyu soralım: Bu saldırılar, İran halkının çektiği acıyı dindirmek için mi yapılıyor?

Cevabı bilmeyen var mı?

REJİMİ TANIYORUZ, HAFIZAMIZ DA VAR

İran rejimi makbul bir rejim değil. Bunu kayıt altına alalım, çünkü bu yazı boyunca neyi savunduğumuz ve neyi savunmadığımız konusunda kafaların karışmaması önemli.

Hamaney’in ülkesinde Mahsa Amini’nin saç telinden hesap soruldu. Mahsa’ya saç teli adedince vuruldu. Fakirlik yapısal, baskı sistemik, seçimler dekoratif. Mezhepçilik ise bir yönetim aracı.

İran, bölgesini istikrarsızlaştırmayı dış politika olarak kodlamış bir devlet.

Biraz daha derine inmekte fayda var.

Yıl 2003. Amerika Irak’ı işgal ediyor. O günlerin İran'ı bu işgale şakşakçılık yapan rejimdi.

Şii nüfusun yoğun olduğu güneyin iktidar değişikliğine itirazı yoktu; zira Saddam onlara tarihinin en kanlı sayfalarını yazmıştı.

Bağdat’a Şii yönetimi gelince de Tahran için bölgede bir köprübaşı........

© Habertürk