Bugüne kadar kaç kelime yazdım, kaç cümle kurdum acaba? Binler, on binler, yüz binlercedir herhalde… Hatırladığım cümlelerimin sayısı ise iki elin parmaklarını geçmez ki hatırladıklarımın da benim cümlelerim olduğundan emin değilim. Birilerin benden yüzlerce yıl önce ya da aynı anda bambaşka bir yerde bambaşka bir dilde bu cümleleri bir yerlere yazmış olabilir. Bazen çok güzel bir cümle yazdığımı düşünüp mutlu oluyorum. Altı üstü üç beş kelimeyi bir araya getirip bir düşüncemi kağıda (ekrana:) geçiriyorum. Ama işte “Bu benim cümlem, bunu ben yazdım” diye kimselere çaktırmadan kasım kasım gerinip geziyorum ortalıkta… Size saçma gelebilir ama bana gelmiyor. Cümlelerim bayılıyorum. Çünkü onlar benim, kimse onların üzerinde hak iddia edemez… mi acaba? İşte bu şüphe gardımı düşürüyor. Bu cümleyi yazmamda Calvino’nun, Tanpınar’ın, Sait Faik’in, Cheveer’ın, Montaigne’nin, Wilde’ın, Beckett’in payı nedir? Hüseyin Rahmi’nin kulağıma fısıldadığı bir cümle kurmadığımdan nasıl emin olabilirim? Pessoa’nın hüznü, Shakespeare’in coşkusu, Borges’in düşleri olmasa ben bu cümleyi kurabilir miydim? Yoksa ben de internette var olan bilgilerden bir sentez yapıp cümleler kuran yapay zeka gibi miyim? 50 yıldır okuduğum cümlelerin kafamın içinde oraya buraya dağılmış kelimelerinden bir demet yapıp kendimin olduğunu düşündüğüm cümleler mi kuruyorum?

Bu yazı buraya nasıl geldi bilmiyorum… Her şey The Guardian, Micah Nathan ‘Yazma dersi verdiğim çocukların yapay zeka kullandığını biliyordum…’ başlıklı yazısını okuduktan sonra oldu. 2017 yılından beri MIT’de kurgu yazarlığı üzerine dersler veren Nathan, “İyi yazı okumak keyif verir, kötü yazı okumak ise kötü hissettirir” deyip şöyle devam ediyor: “Yazı hem düşünmenin aracı hem de kabıdır – soyut olan somutlaştırılır, duygular kelimelere dökülür. Birçok yazar, iyi düzyazıyı sadece şiirsel bir ifade değil, aynı zamanda iletişim olarak tanımlarken bundan bahseder. Dolayısıyla, bir yazarın eserini eleştirdiğimizde, sadece estetik seçimlerini eleştirmiyoruz, aynı zamanda – ve işte burada kişisel bir boyut kazanabilir – yazarın duygularını ve bunları iletme yeteneğini de eleştiriyoruz...”

“NESİR YÜRÜMEYİ YENİ ÖĞRENEN BİR TAY GİBİ TÖKEZLER…”

Micah Nathan, birkaç yıl öncesine kadar, kurgu yazarlarının egolarını koruyabilmelerinin tek yolunun ya başkasına yazdırıp para ödemek ya da intihal yapmak olduğunu belirtiyor: “Ama yapay zeka her şeyi değiştirdi!”

Yapay zekanın yazdığı........

© Habertürk