Ne yılbaşı geceleri tombala ya da monopoly gibi oyunlar oynamaktan zevk aldım ne de bilgisayar oyunlarında çok iyi oldum… 1980’lerde arkadaşlarım atari salonlarından çıkmazken ‘dobişko’da daha ilk köşede hayaletler yerdi beni hep. Bu tarz oyunlarda 5 bilemedin 10 dakikada sıkılıp bile bile yanardım. Üniversitede okey masasında saatlerini harcayan, pişti oynarken çıkan kağıtları ezberlediği kadar dersleri ezberlerse bugün ‘profesör’ olacak arkadaşlarımın kazanma hırsına şaşıp kalmışımdır hep! İyi bir futbol izleyicisi olarak FİFA bilmem kaç oyunları için elime joystick almışlığım yoktur… Kendi oynadığım bir oyunu ya da maçı kazanma konusunda hırsım sıfıra yakın; işin içine yarışma girince konsantrasyonumu hemen kaybediyorum karşımdaki bir an önce kazansın ve bitsin istiyorum. Bazen büyük bir zevkle izlediğim tenis maçlarında oyuncuların set hatta maç sayısında bile vazgeçmeyip mücadeleye devam ederek maçı oradan döndürüp kazanmalarına hayretler ediyorum. Ben olsam o anlarda maçtan sonra ne yapacağımı düşünmeye başlarım! Bu mental güce sahip olmak ister miydim? Kim istemez ki…

Saatler, günler, haftalar, aylarca süren çalışmanın, emeğin boşa gitmesine neden olabilecek en stresli anlarda bile buz gibi kalıp, panik yapmadan, o anki baskının altında ezilmeden küçücük bir umut kırıntısına tutunarak mücadeleye devam edebilmek… Bu gücü doğuştan gelen ‘yetenek’ ya da ‘karakter’le açıklamanın ötesinde bir şeyler ihtiyaç var sanki?! Geçenlerde okuduğum bir yazıda, “Modern spor artık sadece kasları değil, sinir sisteminin, dikkatin, stres yönetiminin ve zihinsel dayanıklılığın savaşı” diyordu. Ve bunun için artık üst düzey sporcuların fiziksel antrenmanların yanında saatlerini, günlerini zihinsel antrenman için özel merkezlerde harcadıklarını belirtiyordu.

AMAÇ STRESİ YOK ETMEK DEĞİL BASKI ALTINDA SOĞUKKANLI KALABİLMEYİ SAĞLAMAK

Sporcuların mental olarak güçlenmek için profesyonel destek aldıklarını biliyordum ama tenisçilerin, F1........

© Habertürk