Çocuklar, doğdukları evrenin en hassas sismografıdır. Evin içinde sessizce ilerleyen bir fırtına, kırılan bir bakış ya da bastırılmış bir öfke; henüz kelimeleri tam oturmamış bir çocuğun bedeninde hemen yankılanır.

Ne var ki biz çoğu zaman, çocuğun gösterdiği uyumsuzluğu, hırçınlığı veya içe kapanıklığını sadece ‘mizaç’ olarak görüp geçiştirmeye çalışıyoruz. Oysa çocuk, durup dururken kendi ruhunu yaralamaz; o, içinde büyüdüğü iklimin hava durumunu dışarıya yansıtır.

Ruhsal olarak baktığımızda, çocuk ailesinin söylenmemiş sözlerinin, yaşanmamış hayatlarının ve çözülememiş çatışmalarının taşıyıcısı haline gelir. Ebeveynin kenara ittiği her keder, çocuğun omzuna binen görünmez bir yüke dönüşür. Bir evde sevgi, koşulsuz bir kabul değil de performans odaklı bir ödül mekanizması gibi sunuluyorsa, o çocuk kaygıyı bir yaşam biçimi olarak........

© Haberton