PET çekinmek için çaresizce bekleyen kanser hastalarının arasına daldım, bazıları yaşça çok büyük, bazıları ise daha çocuk ve benim gibi gençler vardı. Çaresizce ve umutvaki bir şekilde beklerken, hayatı ve sağlığı sorgulattı bana.

O koridorda zaman, dışarıdaki gibi akmıyordu. Dışarıda saniyelerin peşinde koşan bizler, orada tek bir nefesin, temiz çıkacak tek bir sonucun sükuneti içine hapsolmuştuk. Yanımda oturan yaşlı amcanın titreyen ellerindeki tesbihi, karşıda annesinin dizine başını yaslamış uykulu gözlerle etrafı izleyen o çocuğu gördükçe; bugüne kadar ‘dert’ dediğim ne varsa birer birer anlamını yitirdi.

Meğer insan en çok sağlığı yerindeyken nankörleşiyormuş hayata karşı. Kaçırdığımız otobüsler, ödenmemiş faturalar ya da başkalarının hakkımızda ne düşündüğü… Hepsi o soğuk bekleme salonunun kapısında kalmıştı. Orada sadece ‘var olma’........

© Haberton