Yaramız aynı olabilir, ama dikiş atma şeklimiz tamamen bize özeldir. Birimiz fırtınanın dinmesini bekleyerek iyileşir, diğerimiz fırtınanın ortasında dans etmeyi öğrenerek. Bunun kesin bir yöntemi yoktur. Herkese göre değişir.

Aynı acıdan geçen iki insanın aynı zamanda gülmesini bekleyemeyiz. Kimisi yasını bağırarak yaşar, kimimiz sessizce içine çekilir. Kimine çalışmak iyi gelir , kimine dinlenmek.

İyileşmeyi çoğu zaman doğrusal bir yol sanırız. Her gün bir önceki günden daha iyi olmamız gerekiyormuş gibi baskı hissederiz.

Oysa zaman zaman iki adım........

© Haberton