Manisa’da yaşanan olayın ardından günlerdir aynı cümleyi düşünüyorum:

Şiddet, tetiğe basıldığı anda başlamaz.

O an, çoğu zaman çok daha önce başlayan bir sürecin görünür hâle geldiği andır.

Bir çocuk silahın arkasındaydı. Karşısında yine çocuklar vardı.

Elbette olayın bütün nedenlerini bugün bilmiyoruz. Ve hiçbir kırgınlık, hiçbir dışlanma, hiçbir öfke başka insanların hayatını tehlikeye atmayı haklı çıkaramaz.

Ama yalnızca sonucu konuşursak, şiddetin hangi koşullarda büyüdüğünü anlayamayız.

Asıl soru belki de şu:

Bir çocuk ne zaman şiddeti bir seçenek olarak görmeye başlar?

Çocuklar boşlukta büyümüyor.

Ailelerinin, okullarının, arkadaş çevrelerinin, dijital dünyanın ve yaşadıkları toplumun içinde şekilleniyorlar.

Gördükleri çatışma dilini öğreniyor, kendilerine nasıl davranıldığını içselleştiriyor ve zamanla yalnızca ne hissedeceklerini değil, hissettikleriyle ne yapacaklarını da çevrelerinden öğreniyorlar.

Bu yüzden çocuklarımızın yalnızca akademik başarısını değil, duygusal dünyalarını da konuşmak zorundayız.

Çocuk öfkesini tanıyor mu?

Kırıldığını söyleyebiliyor mu?

Reddedildiğinde ne yapacağını biliyor mu?

Yardım istemeyi zayıflık olarak mı görüyor?

Çünkü adını koyamadığımız duygu, çoğu zaman davranış olarak dışarı çıkar.

Burada önemli bir ayrım var:

Bir duyguyu anlamak, o davranışı onaylamak değildir.

Kırgınlık........

© Haberler