Türkiye yine cemaatleri ve tarikatları konuşuyor.

Fakat benim bugün tartışmak istediğim mesele herhangi bir cemaatin suçlu olup olmadığı değil.

Benim sorum çok daha basit:

Atatürk yapınca din düşmanlığı, siz yapınca dine hizmet mi oluyor?

Cumhuriyet'in kuruluşundan itibaren devlet ile bazı dinî yapılar arasında ciddi çatışmalar yaşandı.

Şeyh Said İsyanı bunların en önemli örneklerinden biridir. Şeyh Said bir Nakşibendi şeyhiydi. İsyanın Kürt milliyetçiliği, aşiret yapısı, merkezîleşmeye tepki ve dinî motivasyonlar gibi birden fazla boyutu bugün dahi tarihçiler tarafından tartışılmaktadır.

1926'da İskilipli Atıf Hoca idam edildi.

1930'da ise Menemen'de Derviş Mehmet ve beraberindekiler şeriat talebiyle ortaya çıktılar ve genç öğretmen, yedek subay Mustafa Fehmi Kubilay'ı öldürdüler. Derviş Mehmet'in hareketinin Nakşibendi çevreleriyle ilişkisi de dönemin yargılamalarının önemli konularından biri oldu.

Bütün bunların ardından Cumhuriyet, tarikatları yalnızca bir inanç meselesi olarak değil, devlet otoritesine alternatif oluşturabilecek örgütlü yapılar olarak değerlendirdi.

Ve çok sert tedbirler aldı.

Bu tedbirlerin hukuka uygunluğu, ölçülülüğü ve bazı insanların haksızlığa uğrayıp uğramadığı elbette ayrıca tartışılabilir.

Fakat bir şeyi tartışamayız:

Cumhuriyet'in tarikatlara karşı duyduğu endişe hayal ürünü değildi.

Bize yıllarca ne anlatıldı?

Atatürk'ü dinsiz, İslam düşmanı, mason, Sabetayist veya Yahudi olmakla suçlayan çevreler yıllarca aynı hikâyeleri anlattılar:

"Dinimizi ahırlarda öğrendik."

"Kur'an'ı samanlıklarda gizlice okuduk."

"Jandarma Kur'an öğreten hocaları dövdü."

"Süleyman Hilmi Tunahan dini gizlice öğretti."

Bu anlatılar nesilden nesile aktarıldı.

Cumhuriyet'in laiklik politikalarının ve özellikle bazı dönemlerde din eğitimi üzerindeki baskıların ayrıca eleştirilmesi mümkündür.

Ama buradan hareket ederek "Atatürk Kur'an'ı yasakladı" demek tarih değildir.

Nitekim Cumhuriyet yönetimi döneminde Kur'an'ın Türkçeye tercüme ve tefsiri için bizzat devlet........

© Habererk