Câhiliye devrinin zulüm, kan davaları ve putperestliğe dayalı karanlık düzenine karşılık, Asr-ı Saâdet'in adalet, kardeşlik ve tevhid inancını getiren aydınlığı düşünüldüğünde, acaba biz bugün modern dünyanın gölgesinde aslında hangi devri yaşıyoruz?

Günümüz dünyası ve toplumsal yapımız, kavramların içinin boşaltıldığı, kelimelerin kelime anlamlarına ihanet ettiği derin bir paradoksun içerisinden geçiyor. Adeta bir aynalar labirentindeyiz; neyin gerçek, neyin suret olduğunu ayırt etmek her geçen gün zorlaşıyor. İnsanlığın yüzyıllar boyunca ilmek ilmek işlediği o yüce ahlaki pusula, yerini gücün ve menfaatin belirlediği pragmatik bir rüzgara bıraktı. Bu öyle bir dönem ki, temizliğin kirle kirletildiği, pisliğin ak ve pak bir örtüyle kamufle edildiği bir illüzyon sahnesini andırıyor. Ahlaksızlığın, lağım kokan kirli ilişkilerin ve her türlü pisliğin beyaz çarşaflarla "ak" diye pazarlandığı bu devir; arsızlığın erdem sayıldığı, namusun ise ayaklar altına alınarak aşağılandığı bir yüzsüzlük çağıdır. Yüzyılların birikimi olan asil değerlerin paçavra gibi yerlerde süründüğü bu iklimde toplumsal vicdan, görünen ile arkasındaki acı gerçek arasındaki bu devasa uçurum yüzünden derin bir yabancılaşma ve hayal kırıklığı yaşıyor.

Adalet ve güvenlik mekanizması, bu yozlaşmadan en büyük payı alan alanların başında geliyor. Eskiden suçlunun mahcubiyeti, mazlumun ise başı dik bir vakarı vardı; hakikat kutsaldı. Şimdilerde ise katilin masum ve mağdur rolüne büründüğü, canı yananın ise suçlu ilan edildiği trajikomik bir tiyatro izliyoruz. Elleri kanlı katillerin, canilerin el üstünde tutulup "masum" ilan edildiği; kurbanların ve adaleti arayanların ise zindanlara atıldığı vahşi bir hukuksuzluk düzeni hüküm sürüyor. Hukukun üstünlüğü ilkesi yerini, sesin gürlüğü ya da gücün büyüklüğüne bıraktığında kavramlar tersyüz oluyor, en kutsal haklar yerlerde çiğneniyor. Benzer........

© Habererk