Bu soru her yıl yeniden soruluyor. Cevabı ise tarih çoktan yazdı.

15 Temmuz gecesi ülkücüler ne sosyal medyada kahramanlık yaptı ne de sonucu bekleyip kazanan tarafa geçti. Ülkücüler o gece, namlunun ucundaydı. Bayrağının yanında, devletinin yanında, ezanının yanında, annesinin, bacısının ve evladının geleceğinin önünde duruyordu. Ölmek gerekiyorsa ölmeye, kurşun gerekiyorsa kurşun yemeye hazırdı.

Çünkü ülkücülük, sadece konuşmak değil; gerektiğinde bedel ödemektir.

Biz ülkücüler Allah için yaşar, vatan için ölmesini şeref biliriz. Bu anlayış dün de böyleydi, bugün de böyledir.

15 Temmuz gecesi sokaklara çıkan insanların içerisinde siyasi görüşü ne olursa olsun milyonlar vardı. Ancak ülkücü hareketin yetiştirdiği fedakârlık anlayışı, “önce devlet” düsturuyla yetişmiş binlerce insan da en ön saflardaydı. Çünkü ülkücü için devlet çökerse ne makamın, ne servetin, ne siyasetin bir anlamı kalır.

Tarih bunun örnekleriyle doludur.

Kıbrıs’ta, Güneydoğu’da, terörle mücadelede, sınır ötesi harekâtlarda, şehitliklerde........

© Habererk