Futbol milyonlarca insanı ortak bir heyecan etrafında buluşturan güçlü bir toplumsal olgudur. Bir takımın formasını giymek, renklerini taşımak, galibiyetine sevinmek, mağlubiyetine üzülmek ve tribünde aynı duyguyu paylaşan insanlarla bir arada olmak futbol kültürünün doğal unsurlarıdır.

Şahsen Beşiktaş ve Trabzonspor kazandığında veya kaybettiğinde bu iki takıma da büyük bir sevgisi, muhabbeti olan biri olarak sevinir veya üzülürüm. Ama her durumda da rakiplere yönelik en ufak bir kötü düşünce veya incitici bir yaklaşım aklımın ucundan geçmez…

Bilirim ki rekabetin ölçüsünü kaybettiği, rakibe yönelik düşmanlığın normalleştirildiği ve fanatizmin aidiyetin önüne geçtiği noktada sporun birleştirici niteliği kalmaz.

Taraftarlık ile fanatizm arasındaki ayrımı doğru kurmak gerekir.

Taraftarlık kişinin bir takıma gönüllü biçimde bağlanması ve onun başarısından mutluluk duymasıdır.

Fanatizm bu aidiyetin akılcı sınırlarını aşarak kendi takımını mutlak bir doğruluk alanına, rakip takımı ise düşmanlık nesnesine dönüştürmesidir.

Taraftar takımının kazanmasını ister, fanatik zihniyet rakibin kaybetmesini ve hatta yok olmasını kendi varlığının şartı gibi görür.

Tehlike rekabetin düşmanlığa, farklılığın tehdide ve rakibin insani özelliklerinden soyutlanmış bir “öteki”ye dönüştürülmesiyle başlar.

Bu durumun en çarpıcı örneklerinden birini geçtiğimiz günlerde kendisine tribün lideri diyen birisinin saçmalıklarında görmüştük… Ama daha beteri ile de karşılaştık… Maalesef üç yaşındaki bir çocuğun üzerinde rakip takım formasını gördüğünde öfkelenen, çocuğu veya ailesini hedef alan davranışlarda bulunan bir vandallığa da şahit olduk…

Üç yaşındaki bir çocuk futbol rekabetinin anlamını dahi bilecek yaşta mıdır? Onun üzerinde hangi takımın formasının bulunduğunun ne önemi var ve bu nasıl bir tehdit oluşturur?

Burada karşılaşılan sorun rakip takım sevgisizliği değil farklı olana tahammül edememe ve “öteki”ni düşmanlaştırma anlayışıdır.

Küfür, aşağılayıcı........

© Haber7