ABD’de geçen hafta sergilenen bu yılın son çadır tiyatrosu gösterisi aslında insanlık trajedisinin geldiği trajik halin bir özeti oldu. Birleşmiş Milletler’in (BM) 79. Genel Kurulu’nda sergilenen trajikomik tiyatro, artık sakız haline gelen “haklı” ile “güçlü” arasındaki farkın hâlâ fantastik bir tanımdan öteye gitmediğini gösterdi.

Dünyanın gözü önünde on binlerce masum kadını, çocuğu ve sivili katleden, hastaneleri, okulları ve mülteci kamplarını yerle bir eden, hakkında uluslararası mahkemeler tarafından yakalama kararı bulunan bir soykırım sanığının, New York’ta hukuka, insanlığa ve aklı alaya alan şarlatanlığına karşı çıkanlarla bu insanlık kaçkını ucubeyi alkışlayanların yüzlerine bakarak bu durumu okumak çok mümkün…

Fakat bir şeyi net gördük:

Dünya eski dünya değil. Katil kürsüye çıktığı anda salonun boşalması, yükselen protestolar ve atılan sloganlar, Siyonizmin uluslararası alanda nasıl tecrit edildiğini açıkça gösterdi.

Haysiyet yoksunu katil Binyamin Netanyahu kürsüye adımını attığı anda, Türkiye’nin BM Daimi Temsilcisi liderliğindeki heyetimiz başta olmak üzere vicdan sahibi pek çok ülkenin diplomatları salonu topluca terk etti. Katliamcının yüzüne bakmayı reddeden dünya, onu hak ettiği yalnızlığa, boş koltuklara mahkûm etti.

Kendi suçlarını itiraf etmekten çekinmeyen, elinde haritalarla sahnede hezeyanlar savuran Netanyahu, konuşmasında teknolojiyi ve terör yöntemlerini nasıl harmanladığını övünerek anlattı. Lübnan’da çağrı cihazları ve telsizler üzerinden sivilleri hedef alan patlamaları adeta bir zafer gibi sunarak tüm dünyaya açık bir tehdit savurdu: "Elimiz her yere uzanır!"

Bu açıklama, bir devlet adamının değil, uluslararası terör şebekesi liderinin itirafnamesidir.

Netanyahu boş sıralara hezeyanlarını sıralarken salonda kalanların manzarası ise ibretlikti. Birleşik Arap Emirlikleri ve ne acıdır ki ‘can kardaşımız’ bildiğimiz Azerbaycan heyetleri o salonda oturmaya devam etti. Kardeşlik hukuku, mazlumun yanında durmayı ve zalimin zulmüne........

© Haber7