Ölü şehir, ekonomik, siyasi veya doğal afetler nedeniyle terk edilmiş, nüfusu büyük ölçüde azalmış veya tamamen boşalmış yerleşim yerleri için kullanılan bir terimdir.

Aynı zamanda arkeolojide "ölülerin şehri" anlamına gelen nekropol (veya nekropolis) kavramını ifade etmek için de kullanılır. 

Fiziksel yapıları (evler, sokaklar, binalar) büyük ölçüde ayakta kalmasına rağmen canlılığı ve yerleşik nüfusu kalmamış yerlerdir.

Şehirlerin ‘ölü şehir’e dönüşmesinin sebepleri şöle sıralanabilir: Savaşlar, madenlerin tükenmesi, nükleer felaketler (örneğin Çernobil) veya büyük ekonomik krizler olabilir.

ÖLÜ ŞEHİRİN ÖZELLİKLERİ

Ölü şehir deyimiyle, doğallıktan uzak, yapay bir şehir ifade edilir anı zamanda; sadece ticari, teknolojik ve bürokrasinin (sivil, asker) sırıttığı bir düzen barındıran alanlar için kullanılır.

Ölü şehir, her şeyden önce ruhsuz şehirdir. Ölü şehir imgesi, şiirimizde çok yayğındır; ölü şehir denince akla ilk gelen, tarihi dokudan yoksun, birbirinin kopyası gökdelenlerin ve tek tip yapıların hakim olduğu, yerel kültürün kaybolduğu ve insan etkileşimini engelleyen yerleşim yerleridir.

Kentsel planlama ve sosyoloji bağlamında ‘ölü şehir’ tanımlaması genellikle şu özelliklere dayanır:

1.Tarih ve sosyal hafıza eksikliği ilk göze çarpan özelliktir. Eski yapıların yıkılıp yerine ruhu olmayan, fabrikasyon binaların dikilmesi tarihi ve sosyal hafıza eksikliğinin somut göstergesidir..

2.Bir yere ölü şehir deniyorsa, orada tek tip mimarinin olduğu anlatılır. Betonlaşmanın ve birbirine benzeyen (genellikle cam/çelik) gökdelenlerin ağırlıkta olması kasdedilir..

3. Ölü şehir çağdaş dünyada medyada yağın bir şekilde kullanılan ve sosyal alanların yokluğunu anlatan bir kavramdır.. İnsanların bir araya gelip sosyalleşebileceği meydanların, parkların veya kültürel merkezlerin yetersizliği sözkonusudur.

4.Araç odaklı tasarım demektir ölü şehir:........

© Haber7