İhsan, İslam düşüncesinde imanın doruk noktası olarak kabul edilmektedir. Tasavvuf ise İslam’ın içsel ve ruhsal boyutunu ön plana çıkararak bireyin kalbî derinliğini geliştirmeyi amaçlar. Bu bağlamda ihsan, yalnızca Allah’ı görüyormuş gibi kulluk etmek değil, aynı zamanda kalbin sürekli Allah ile beraber olma bilincini diri tutmasıdır. Tasavvufî öğreti açısından ihsan, insanın manevi olgunluğa erişmesinde temel bir kavramdır.

Tasavvufta ihsan, kalbin arınması ve nefsin terbiyesiyle mümkündür. Dünyevî hırsların terk edilmesi, arzuların kontrol altına alınması ve Allah’a tam teslimiyet, ihsanın özünü oluşturur. Bu hâl, bireyi takva mertebesinden muhabbet mertebesine taşır. İhsan, aynı zamanda Allah’a duyulan aşk ile ilişkilendirilir; ibadetler bir zorunluluk değil, sevgiliye kavuşma arzusu olarak yaşanır. Bu nedenle tasavvufta ihsan, “Allah’ı görüyormuş gibi” değil, “Allah ile beraber oluyormuş gibi” bir hâl olarak tanımlanır.

İhsan sahibi birey, kalbiyle Allah’a bağlıdır ve her an O’nun huzurunda olduğunu hisseder. Nefsini terbiye etmiş, kibir, haset ve öfke gibi olumsuz duygulardan........

© Haber7