Çocuk, babasıyla beraber iş güç tutacak yaşa gelince babası ona, “Yavrucuğum” dedi, “Rüyamda seni kurban ettiğimi gördüm; düşün bakalım sen bu işe ne diyeceksin?” Dedi ki: “Babacığım! Sana buyurulanı yap; inşaallah beni sabredenlerden biri olarak bulacaksın.”

Çarşamba günü inşallah Zilhicce ayının 10. günü, Kurban Bayramı’nın birinci gününü idrak etmiş olacağız. Bir kez daha o mübarek iklime, Kurban Bayramı’na kavuşmuş olacağız inşallah. Kavuşturacak olan Rabbime Hamd ediyorum.

Sokaklardan tekbir sesleri yükselecek. Evlerde bayram telaşı başlayacak. Sofralar bereketlenecek. Kapılar çalınacak. Küskünler barışacak. Belki de uzun zamandır birbirine sarılmayan insanlar yeniden aynı duada buluşacak.

Şimdi birçok evde kurban hazırlığı var. Kimi ip arıyor, kimi yer ayarlıyor, kimi de bıçak bileyliyor.

İşte tam da o bıçak seslerinin arasında biraz duralım istiyorum. Bir nefes alalım. Ve kurbanın sadece etten, kemikten, kesmekten ibaret olmadığını yeniden hatırlayalım.

Çünkü kurban dediğimiz şey aslında insanın Rabbine yaklaşma hâlidir. Ve bu ibadetin tam merkezinde bir baba ile bir evladın yüreği, teslimiyeti ve büyük hikâyesi vardır.

Hz. İbrahim (as) ile Hz. İsmail (as)!

Bugün dönüp o kıssaya baktığımızda sadece bir teslimiyet görmüyoruz. Aynı zamanda insanlığa örnek olacak bir baba duruşu, bir evlat ahlakı görüyoruz.

Ne yazık ki bizler bugün çoğu zaman babalığı sertlik zannediyoruz. Evine girince surat asmayı otorite sayıyoruz. “Ben babayım” diyerek evladının sözünü kesmeyi güç sanıyoruz.

Çocuk konuşursa saygısızlık, fikir........

© Haber Vakti