Son beş altı gündür İstanbul Valiliği'nin okullarda mescit bulundurulmasına yönelik yazısı, ülkenin en çok konuşulan konularından biri hâline geldi.

Aslında genelge 22 Nisan 2026 tarihinde imzalanmıştı. Nedense bu genelge Temmuz aynın sonunda gündem oldu.

Kimi bu adımı alkışladı, kimi ise sert sözlerle eleştirdi. Bazıları bunu yıllardır beklenen doğal bir düzenleme olarak değerlendirdi, bazıları ise laiklik tartışmalarının yeni bir başlığı olarak gördü.

Ben ise bu tartışmayı yalnızca bir “mescit meselesi” olarak görmüyorum.

Bana göre bu konu, Türkiye’nin din ve vicdan özgürlüğüne nasıl baktığının yeniden sınandığı önemli bir dönüm noktasıdır.

Çünkü mesele birkaç metrekarelik bir odadan ibaret değildir.

Mesele, ibadet etmek isteyen bir öğrencinin, bir öğretmenin ya da bir eğitim çalışanının temel hakkını okul ortamında rahatlıkla kullanabilmesidir.

Bugün dünyanın birçok ülkesinde, özellikle de Batı'daki sayısız üniversitede öğrenciler için mescitler, ibadet odaları veya çok amaçlı ibadet alanları bulunmaktadır. Hiç kimse bunu o ülkenin rejimine yönelik bir tehdit olarak görmüyor. Aksine, farklı inançlara duyulan saygının ve özgürlüğün doğal bir gereği kabul ediliyor.

İşte tam da bu noktada insan ister istemez şu soruyu soruyor.

Batı'da özgürlük olarak görülen bir uygulama, nüfusunun büyük çoğunluğu Müslüman olan Türkiye'de neden bazı çevreleri bu kadar rahatsız ediyor?

Elbette bu düzenlemeye karşı çıkanların da kendilerine göre gerekçeleri var.

Kimileri bunun laiklik ilkesine zarar vereceğini düşünüyor.

Kimileri okullarda önceliğin dersliklere, laboratuvarlara ve sosyal alanlara verilmesi gerektiğini savunuyor.

Kimileri ise farklı inançlara sahip öğrenciler açısından yanlış algılar oluşabileceğini ifade ediyor.

Bu görüşlerin dile getirilmesini doğal karşılıyorum. Demokratik toplumlarda farklı fikirlerin olması kaçınılmazdır.

Ancak aynı........

© Haber Vakti