Bazen sosyal medyada karşımıza çıkan tek bir fotoğraf, uzun uzun yazılmış nice yazıdan daha fazla şey anlatır. Geçtiğimiz günlerde Ümraniye Belediye Başkanımız Değerli İsmet Yıldırım'ın, 15 Temmuz şehidimiz İbrahim Yılmaz'ın kıymetli emaneti Hatice Hifa yavrumuzu ziyaretine dair yaptığı sosyal medya paylaşımına rastladım. Paylaşımında, Hatice Hifa'nın babasına yazdığı mektubun fotoğrafı da vardı.

Merak edip satırlarını okumaya başladım.

Daha ilk cümleden itibaren boğazım düğümlendi.

Çünkü okuduğum şey sadece bir mektup değildi. Henüz sekiz aylıkken babasını şehadete uğurlayan bir evladın, yıllardır yüreğinde büyüttüğü hasretin satırlara dökülmüş hâliydi.

Bazı yazılar okunmaz, hissedilir. Bazı satırlar ise mürekkeple değil, gözyaşıyla yazılır.

Hatice Hifa, babasının sesini hiç duymamıştı.

Elini hiç tutamamıştı.

Omzuna yaslanıp "Babacığım." diyememişti.

Ama mektubundaki her cümle, yıllardır içinde büyüttüğü özlemin sessiz bir haykırışıydı.

Annesi ona babasını anlatmıştı.

Allah yolundaki mücadelesini...

Ve belli ki o fedakâr anne, evladına sadece bir babayı değil, aynı zamanda bir şahsiyeti, bir duruşu ve bir davayı miras bırakmıştı.

Mektuptaki bazı cümleler uzun süre zihnimden çıkmadı.

Babasına, "Seni çok özledim babacığım." diye sesleniyordu.

Ardından, "İnşallah ben de senin gibi Kur'an hafızı olacağım." diyerek söz veriyordu.

Ve mektubunu, "Cennette seni göreceğim günü sabırsızlıkla bekliyorum." duasıyla tamamlıyordu.

Bir çocuk babasından ev istemiyor.

Onun en büyük arzusu, babasının yürüdüğü yolda yürüyebilmek.

Çünkü gerçek miras, geride bırakılan mal değil; uğruna........

© Haber Vakti