Genel olarak yönetim işi zordur. Özelde yerel yönetim ise çok çok zor iştir.Sokaktaki çukurdan, mahalledeki su kesintisine; toplu ulaşımdan sosyal hizmetlere kadar hayatın en somut, en görünür alanına dokunur. Bu yüzden de eleştiriye en açık, en kırılgan yönetim biçimidir. Çünkü yurttaş, günlük hayatında yaşadığı her aksaklığı doğrudan yerel yönetime yazar. Bu, demokrasinin doğası gereğidir ve olması gereken de budur.

Böyle bir şeyin olmamasını talep etmek, en hafif deyimle ayıptır. Ancak eleştiri ile fırsat kollama arasındaki çizgi, çoğu zaman bilinçli biçimde silikleştiriliyor. Ve o ince çizgi, birçok zaman hayati bir önem arz eder. Aylarca sesleri solukları çıkmayan kimilerine bakıyoruz, adeta pusuda ve tetikteler gibi bekliyorlar.

Diyarbakır’da bir sorun mu çıktı? Hemen sahneye çıkılıyor. Bakın sahaya çıkılıyor demiyorum. Bildiğimiz sahneye çıkılıyor ve başlanıyor ellerindeki teflerle dans etmeye. Çöp toplanmadıysa, yol bozuksa, bir hizmet aksadıysa… Eleştiri değil adeta bir sevinç haliyle saldırıya geçiliyor. Sanki beklenen bir fırsat doğmuş gibi. Eleştirinin dozu değil, niyeti sorgulanır hale geliyor.

Doğal bir afete, hazırlıksız mı yakalanıldı? Başlasın sosyal savaş tamtamları. ‘Diyarbakır bunu hak etmiyor, nerede yetkililer, ne zaman bitecek bu zulüm…’ hele bir beri gelin gülüm diyesi geliyor insanın.........

© Güneydoğu Ekspres