Pazar günü, Diyarbakır’da ‘Engelliler Onur Yürüyüşü’ vardı. Çok önemli ve kıymet verilmesi gereken bir etkinlik.

Bu sadece bir etkinlik değil, ülkemizin uzun süredir görmezden geldiği bir gerçeğin güçlü bir hatırlatması niteliğindeydi. Kentin farklı noktalarından, hatta farklı şehirlerden gelen engelli bireyler ve hak savunucuları, ellerindeki pankartlarla yalnızca taleplerini değil, aynı zamanda varlıklarını ve eşit yurttaşlık haklarını görünür kılmaya çabaladılar. Bugün hâlâ Türkiye’de engelli bireyler için hayat, en temel haliyle bir mücadele alanı. ‘Ne mücadelesi’ diyeceksiniz. Şöyle bir etrafımıza bakarsak anlarız, ‘mücadeleden’ kastın ne olduğunu. Ama işte, bakmıyoruz ve görmüyoruz. Kaldırımlar, toplu taşıma araçları, kamu binaları, eğitim kurumları… Sorunlu alanlardan bir kaçı sadece. Erişilebilirlik, çoğu zaman bir ‘lütuf’ gibi sunuluyor. Oysa bu, tartışmaya açık bir ayrıcalık değil, anayasal bir haktır. Anayasal hakkı bırakalım, ‘En temel insani bir haktır’. Bir bireyin kent yaşamına tam ve eşit katılımı, ancak fiziksel, sosyal ve zihinsel bariyerlerin ortadan kaldırılmasıyla mümkündür. Bu mümkün olması gerekenlerden bir tanesinin eksikliği, onların hayatını........

© Güneydoğu Ekspres