Evrene yakından bakıldığında görülen şey şudur: hiçbir yapı dağınık halde kalıp varlığını sürdüremez. En küçük parçacıklardan en büyük sistemlere kadar her şey ilişki kurarak, birleşerek ve form alarak var olur. Kuarklar bunun en uç örneklerinden biridir. Doğrudan gözlemlenemeyen bu parçacıklar, tek başlarına değil güçlü bağlar kurarak protonları ve nötronları oluşturur. Yani varlıklarını ancak daha büyük bir bütünün içinde sürdürebilirler.

İnsan bedeni, trilyonlarca hücrenin kusursuz bir ilişkiler ağıdır. Bu yapı içinde en küçük kopuş bile bütünün işleyişini bozar. Bu nedenle yaşamın kendisi, parçaların birbirine bağlanma ve bütün oluşturma becerisidir.

Burada kritik ayrım şudur: örgütlenme yalnızca bir araya gelmek değildir. Örgütlenme, farklı parçaların kendi doğasını kaybetmeden bir bütün oluşturabilmesidir. Toplumsallaşma ise bu örgütlenmenin yaşam üreten hale gelmesidir. Doğa bunu sürekli başarır. Çünkü doğada hiçbir parça kendisini inkâr ederek bütüne katılmaz.

Bu noktada soru daha da keskinleşir: Evrenin en küçük parçaları bile kendi doğalarına sadık kalarak örgütlenirken, insan neden bu doğal akıştan uzaklaşmaktadır?

İnsanın Kendi Doğasından Kopuşu

İnsan örgütlenmekten uzak değildir, aksine sürekli örgütlenme çabası içindedir. Sorun, bu örgütlenmenin kendi doğasından kopuk olmasıdır. Çünkü insan uzun zamandır kendi iç bütünlüğünü dışarıdan gelen tanımlarla kurmaya çalışmaktadır. Aile, eğitim, ideoloji ve otorite insanın ne olması gerektiğini sürekli yeniden tarif eder. Bu durumda........

© Güneydoğu Ekspres