Yoksulluğun ve açlığın sistematik olarak ortadan kaldırılması, parça başı projelerle ya da gönüllü yardımlarla mümkün görülmüyor. Mevcut düzen, bağışçı-alıcı ilişkisine dayalı, öngörülemez ve yetersiz işliyor. Bu düzen, zengin Kuzey ülkelerinin yoksul Güney ülkelerine yaptığı gönüllü ve çoğu zaman stratejik çıkarlara dayalı yardımlar üzerine kurulu. Ancak 21. yüzyılın iklim krizi, pandemi, sistemik yoksulluk gibi karmaşık sorunlarını bu yolla çözemiyoruz.

Bu noktada iki temel sütuna ihtiyacımız var. Yasal meşruiyeti sağlayan bir çatı örgüt ve sürekli geliri garanti eden bir vergi rejimi. BM Uluslararası Vergi İşbirliği Çerçeve Sözleşmesi’ni (UNTC) masaya koymalıyız. Bunu, icrai yetkileri daha güçlü bir Küresel Vergi Sistemi’nin anayasası olarak tasarlamalıyız.

Sözleşmeye taraf ülkeler, belirlenen minimum vergi oranlarını ve şeffaflık standartlarını kendi hukuklarına katmalı ve uygulamalı. Vergi politikasını da devletlerin gıda, sağlık, eğitim gibi insan hakları yükümlülüklerini yerine getirebilmesi için gerekli mali alanı yaratmanın bir aracı olarak konumlandırmalıyız.

Küresel Kamu Güvencesi ve Eşitlik Kurumu’yla kalkınma finansmanını hayırseverlikten çıkarıp, karşılıklı yarar ve ortak sorumluluk ilkelerine dayandırmamız gerekiyor. Karar alma süreçlerinde de ekonomik güce bakmadan, her üyeye eşit oy hakkı tanımalıyız.

Geleneksel gelir vergisi sistemleri, milyarderlerin servet........

© Gerçek Gündem