Türkiye’de kutuplaşma, seçmen davranışını belirleyen temel dinamik olmayı sürdürüyor. İktidar ve muhalefet blokları arasındaki ayrım o kadar derin ki, ekonomik krizin ağırlaşması, geçim sıkıntısı, yolsuzluk iddiaları, hak ihlalleri ya da hukuksuzluk tartışmaları ana gövdelerde kolayca karşı blok lehine bir kopuş yaratmıyor.

İktidar yanlısı seçmen için temel dürtü, her koşulda iktidarın sürmesini sağlamak. Muhalif seçmen içinse, nasıl olursa olsun iktidarın değişmesini sağlamak. Bu yüzden en kötü koşullarda gidilecek bir seçimde dahi her iki kutbun yaklaşık yüzde 45’lik bir çekirdek desteği koruyacağını görüyoruz. Sonucu, kararını seçime birkaç gün kala veren ortadaki yüzde 10’luk kesim belirliyor. Bu kalıplaşmış destek tablosu hem iktidara hem de muhalefete büyük bir konfor alanı sağlıyor.

İktidar, ne kadar başarısız olursa olsun seçmeni tarafından radikal biçimde cezalandırılmayacağını biliyor. Muhalefet de ne kadar dağınık, ilkesiz, çok parçalı, rakibini taklit eden ve alternatif üretemeyen bir görüntü verirse versin kendi seçmeninin bir biçimde sandığa gideceğine güveniyor. Kemal Kılıçdaroğlu’na kızan Özgür Özel’e yöneliyor, Yeni Parti’ye kızan TİP’e bakıyor, İYİ Parti’den istediğini alamayan Zafer Partisi’ne kayıyor. Ama yine de muhalefet alanının içinde kalıyor ve oy vermekten bütünüyle vazgeçmiyor.

MUHALİF SEÇMENE HEP AYNI REÇETE

2013’ten, Gezi’de yükselen toplumsal muhalefetten bu yana muhalif seçmene tekrar tekrar aynı reçete sunuldu: Sandığa git, en güçlü muhalif partiyi ya da adayı destekle, oyları bölme, iktidar değişsin. Bu stratejinin doğal siyasal sonucu, AKP iktidarını sona erdirmek için CHP’yi iktidara taşıma hedefiydi. Muhalif yurttaşa siyasetin asıl öznesi olması değil, doğru zamanda doğru yerde olup doğru partiye/adaya oy vermesi önerildi. “İlk seçimde kaybedecekler”, “dip dalga geliyor”, “yerelde kazandık, genelde de kazanacağız” denildi. Yurttaştan talep edilen çoğu zaman yalnızca sabır ve oy oldu.

Fakat artık bu siyasetin sınırlarına gelindi. Ana muhalefetin........

© Gazete Pencere