İnsan, kendi yolunu bulmak için bazen bir ömür harcar. Oysa küçücük bir su akıntısı, yolunu nasıl bulacağını sessizce anlatır ona. Su, önüne çıkan taşla kavga etmez, tümseğin başında çaresizce beklemez. Bazen kıvrılır, bazen yön değiştirir ama akmaktan vazgeçmez. Belki de insanın öğrenmesi gereken en büyük hakikat, doğanın bu sessiz bilgeliğinde saklıdır.

İnsan da su gibi, kendi özünden gelen yolu bulmalı. Başkalarına benzemeye, başkalarının doğrularıyla yaşamaya çalışmak yerine kendi derinliklerini dinlemeli. Çünkü insanın gerçek gücü, başkasına dönüşmesinde değil, kendi hakikatini keşfetmesindedir.

Bir şey gerçekleştirecekse insan, mutlaka kendinden, kendi içinden hareket etmeli. Zorlama yöntemlerle, özentili tutumlarla başkası olmaya çalışmamalı. Derin bir ilgi duyduğu alana yönelmeli, yeteneklerinin gösterdiği yola güvenmeli ve içindeki akışa kendini bırakabilmeli.

İnsan bazen hayatın sırlarını doğadan öğrenir. Suyun taşları aşarak kendine yol buluşunda, kuru toprağın suyla ilk buluşmasında hayatın hakikatini görür. Suyun bu müthiş aklını kendi aklımız sanmak ne muhteşem bir duygu! Suyun akışını izleyerek kendi yolunu anlamak, hissederek karar vermek ve gerektiğinde yön değiştirebilmek… Su olmak, yol olmak; bazen engeli aşmak, bazen de onun çevresinden........

© Gazete İpekyol