İnsan bazen kendini anlamsız bir kara tohum gibi hisseder. Yazların ve kışların içinden geçer; bakıldığında ne olduğu, neye dönüşeceği belli değildir. Oysa hayat, anlamını şartlar oluştuğunda gösterir. Toprakla, suyla, havayla ve güneşle karşılaştığında… Yani emekle, sabırla ve zamanla.

İnsanoğlunun serüveni de böyle başlar. İlk adımlar, ilk kırılganlıklar, ilk tutunma çabaları… Tıpkı toprağın altında ışığı bekleyen bir filiz gibi. Sonra bir gün yüzünü güneşe çevirir insan. Bebekliktir bu; umut dolu, savrulmaya açık, masum.

Yıllar geçtikçe dallanıp budaklanırız. Gücümüzü fark eder, kendimize güveniriz. Gençliktir bu; biraz aceleci, biraz gösterişli.........

© Gazete İpekyol