Yüce Allah, bu dünya hayatında insanın havf ve recâ (ümit ile korku) arasında bir ömür geçirmesini istemiştir. Bunu sağlaması için de nimetler, lütuf ve ihsanlarla beraber, sıkıntılar, mahrumiyetler, kısıtlamalar yapmıştır. Kur’an-ı Kerim’de ümit ve korku şöyle ifade buyrulmuştur: “Onlar, yataklarından kalkarak korku ve ümit içinde Rablerine dua ederler. Kendilerine verdiğimiz rızıklardan infak ederler.” (Secde, 16.) 

Mısırlı ünlü muhaddis ve fıkıh âlimi Ataullah İskenderî, Allah’ın ihsanı konusunda şöyle demiştir: “Nice sana verir de mahrum bırakır, nice seni mahrum bırakır da verir.” 

Muhiddin Arabî hazretleri diyor ki; “Sana men ettiği zaman vermiştir. Verdiği zaman da men etmiştir. O zaman sende terki almayı tercih et, çıkarın ordadır." 

Gerçekte lütufla kahır, ihsan ile mahrumiyet, müjde ve uyarı birliktedir.   Allah cemâlini celâliyle ihata etmiş, yani kaplamıştır. Celâline uğramadan cemâlini göremezsin. Yani “Azametini, heybetini, hiddetini, gazabını bilmeden, lütuf ve ihsanını, güzellikleri ve nimetlerini anlayamazsın, gerçek değerini takdir edemezsin.” demektir. Ataullah İskenderî yine bu konuda şöyle bir temsil getirmiştir: 

“Bir memleketin padişahı sarayının çevresinde tertibat aldırmış, herkim saraya gelir ve siz de o kimseyi tanımaz ve yanıma girmek isterse, içeriye almayın. Hatta karşılık verirse, ona sizler de karşılık verin diye emir eder.  Diğer taraftan da nedimlerine (sevdiklerine) beni tenhada ve kimsenin bizi görmeyeceği bir zamanda gelip görünüz der. Nedimleri sarayın........

© Gazete İpekyol