Eğitim, yalnızca zihnin bilgiyle doldurulması değil, ruhun istikametinin tayin edilmesidir. Bir toplumun geleceği, matematik formüllerini, iskelet sistemini, sıfatı, fiili, kökü eki, notayı, solfeji ezberleyenlerden ziyade, elindeki bir lokmayı bölüşmeyi bilen, malın emanetçisi olduğunun idrakine varmış nesillerin omuzlarında yükselir. Elbette ki ders konularını da en iyi şekilde bilsinler-bilmeliler ancak bu tek taraflı olmasın.

Bugün genel geçer sistemimizin aslında en büyük imtihanı, “hep bana” diyen ferdiyetçi-hazcı-hedonist, narsist bireyler yerine, “veren el alan elden üstündür” düsturunu hayatın merkezine koyan şahsiyetler inşa etmesiyle ilgilidir. Giriş kapısı eğitim olan bu yolculuğun, varış noktası da yine ahlaki bir güzellikle-halle taçlanmalıdır.

İslami literatürde ve ahlak eğitiminde pek de kullanılmayan şöyle bir kavram vardır, “cevvaz.” Bu kelime, sürekli toplayan, kasasını dolduran ancak infak etmeye, zekât vermeye eli varmayan, hayrı engelleyen kişiyi tanımlar.

İslam’a sırtını döneni, malı sadece toplayıp harcamayanı, kendisine farz olanı vermeyeni cehennem çağırır mı?

Elbette çağırır!

Eğitimde asıl mesele, öğrencilerin kalbine........

© Fikir Kazanı