Sınıfa girdiğiniz bir vakitte tahtaya sadece tek bir elif harfi ya da başka bir harf çizin ve dakikalarca susmayı deneyin. Modern dünyanın bizi mecbur bıraktığı o bitmek bilmeyen konuşma, kendini ispat etme ve gürültü çıkarma telaşına inat, sükûtun o derin limanına sığınmak öğrenciler için de canlı bir örnek olacaktır.

Kelimelerin tükendiği, sesin kesildiği yerde asıl mesele olan hal başlar. Bizler, susmanın bir zayıflık değil, aksine ruhun en vakur duruşu olduğunu unutmuş bir çağın çocuklarıyız. Oysa bir öğretmenin, bir ebeveynin en tesirli dersi, kürsüden savurduğu tumturaklı nutuklar değil, bizzat yaşadığı ve üzerine giydiği o ahlaki halidir.

Başkasına “Kitap oku, ufkun açılsın!” diye akıl verip, elinden telefonu düşürmeden saatlerce boş içerik tüketen değil, bizzat okuyarak derinleşen kişi haliyle örnek olur.

Müşterisine “Malımın arkasındayım” deyip kusurlu ürün çıktığında bin dereden su getiren değil, zararına da olsa sözünün arkasında duran esnaf güven inşa eder. Dost meclisinde “Gıybet kötüdür” diye vaaz verip, ortamdan biri ayrılınca ilk taşı atan değil, o sofrada kimseyi çekiştirmeyerek onurunu koruyan kişi asildir.

İşçisine “Biz bir aileyiz” nutukları çekip, iş ödemeye gelince bin bahane üreten değil, alın teri kurumadan hakkı teslim eden işveren sadakat kazanır. Arkadaşına “Sırrın bende güvende” deyip, ilk fırsatta o bilgiyi sermaye yapıp başkasına pazarlayan değil, mezara kadar susmayı bilen kişi dosttur. Eğitimden, liyakatten bahsedip torpil sırası kendisine gelince “Bu seferlik lazım” diye kendini kandırmayan, hakkıyla kazanan kişi başı dik yürür.

Sürekli saygı ve nezaketten dem vurup, trafikte sıkışınca veya garsona sipariş verirken canavara dönüşmeyen, üslubunu her daim koruyan insan asildir, hal dilini yansıtan kişidir.

İmam Gazali hazretlerinin buyurduğu gibi, susmak zahmetsiz bir ibadet ve sultansız........

© Fikir Kazanı