Irgat koşar ekmek zalımEle geçmez de bakalımDer Mahzuni benim halımKorkuyorum yaman oldu

Haziran sonu sıcağında, hem de güneşin bulutsuz gökyüzünde alıcı kuş gibi dönüp durduğu bir öğle vakti, çekişi gittikçe düşen otomobilin hararet ibresinin kırmızı bölgenin dibini zorlamaya başladığını gördüğümde durumun ciddiyetini anladım. Hemen, dar yolun sağında, bir ardıç ağacının altındaki küçük açıklığa çektim otomobili. Bereket iri gövdeli güngörmüş ağaç dallarını alabildiğine açmış, koyu gölgesi tam da arabayı sarıp sarmalamıştı. Kaportayı açıp motorun soğumasını beklemekten başka ne yapılması gerektiğine dair en ufak bir fikrim yoktu.

Dalyan köyünden gelirken, Geyikli’yi geçtikten hemen sonra Ezine’ye devam eden yolu izlemeyip sola kıvrılmıştım. Aslında eğer önceden bilmiyorsanız, büyük olasılıkla göremeyip yanından geçip gideceğiniz şekilde kendini gizleyen bu yol, Ezine’yi dolanmak zorunda kalmadığınız için Çanakkale’ye mesafeyi en az on kilometre kısaltıyordu. Gidiş geliş tek şeritli, yer yer çukurlar oluşmuş, bazı yerde iki aracın yan yana geçemeyeceği kadar darlaşsa da, trafiği az, düzgün bir yoldu.

AkçanSA çimento fabrikasını geçtikten sonra Mecidiye Köyü tarafından gelen yolla birleşerek Pınarbaşı köyüne doğru devam eden yol, düz ovanın ortasında keskin virajlarla zigzag çizmeye başlayınca “ne oluyoruz” diye bir şaşırırsınız. Yolun bu özelliğini bilmeyen şoförler için bir anda, düz ovada karşılarına çıkan bu keskin virajlar şaşırtıcı olduğu kadar aracın süratine göre tehlikeli de olabilmektedir. Yörede yaşayanların “Ayran virajı”, “kuzu virajı, “oğlak virajı” gibi isimler taktıkları bu virajların her birinin birbirinden ilginç ve gülünç öyküleri vardı. Rivayet muhtelif ama, güya, tarlasının kıyısına kadar gelen yol çalışmasına ayran götüren bir köylünün yolun tarlasının hemen yanından kıvrılması ricasının kırılmaması “Ayran Virajı”nı oluşturmuştu. Düz gelen yol, tarlanın kıyısına gelince hafifçe sağa meyledip küçük bir viraj yaparak tarlayı geçtikten sonra tekrar düz bir şekilde devam etmişti.

Oğlak virajı için........

© Evrensel